Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Παγκόσμιο νόμισμα (SDR) και Δολάριο ($). Θύματα Λιβύη και Στρως Καν;

Ο ΟΜΠΑΜΑ, Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ DOMINIQUE STRAUSS KAHN (DSK)

του  Thierry Meyssan                                                                28 Μαίου 2011                                                        Βυρηττός Λίβανος
Είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς την πτώση του Dominique Strauss Kahn (DSK) εάν δεν τη συνδέσει με την τύχη του σχεδίου του για τη δημιουργία ενός νέου διεθνούς αποθεματικού νομίσματος (reserve currency) το οποίο ήταν προγραμματισμένο να εγκαινιασθεί στις 26 Μαίου 2011 στη Σύνοδο των G8 στη  Deauville. Το σχέδιο αυτό, το οποίο παραδόξως αποτελούσε προτεραιότητα για τις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες αλλά και για το διεθνές κεφάλαιο, συναντούσε την αντίδραση του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ-Ισραήλ. Στο άρθρο αυτό που ακολουθεί ο Thierry Meyssan αποκαλύπτει τις μπαγαποντιές στις οποίες κατέφυγε η Κυβέρνηση Ομπάμα για να αποφύγει τις οικονομικές της δεσμεύσεις.
Οι  Γάλλοι έμειναν άναυδοι με τη σύλληψη στις ΗΠΑ του πιο δημοφιλούς πολιτικού ηγέτη της χώρας τους, του Dominique Strauss Kahn (DSK). Ο πρώην  Υπουργός Οικονομικών, είχε καταλάβει την πιο καλά αμειβόμενο αξίωμα στον κόσμο (βασικός μισθός χωρίς τα έξτρα και τα μπόνους 461.510 USD) και αναμενόταν ότι θα έβαζε υποψηφιότητα για το Γαλλικό Προεδρικό αξίωμα. Αυτός ο αγαπητός (ΣΣ στους Γάλλους) VIP, ονομαστός για την όρεξή του, τόσο στα γαστριμαργικά, όσο και στο κρεββάτι που είχε συχνά κατηγορηθεί ως ερασιτέχνης της πολιτικής εξαιτίας του χρόνου που αφιέρωνε για να ικανοποιήσει τη δίψα του για ζωή, κατηγορήθηκε για σεξουαλική επίθεση εναντίον μιας καμαριέρας σε ξενοδοχείο του Μανχάτταν στη Νέα Υόρκη.
Για έξη μέρες, οι Γάλλοι παρέμειναν καθηλωμένοι στις οθόνες των τηλεοράσεών τους παρακολουθώντας ζαλισμένοι τη δικαστική καταδίωξη ενάντια σε έναν άνθρωπο τον οποίο θεωρούσαν μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση στην καταστροφική πρώτη θητεία 5 ετών του Νικόλα Σαρκοζύ. Η συντριβή του DSK σήμαινε το τέλος από τις προσδοκίες τους.
Το θέαμα αυτού του συντετριμμένου πεπρωμένου ανακαλεί μνήμες από αρχαία τραγωδία. Έρχεται στο νου η αρχαία Ρωμαϊκη παροιμία: “Arx tarpeia Capitoli proxima” Η Ταρπηία πέτρα,το σημείο από όπου κατακρήμνιζαν τους καταδικασμένους σε ατιμωτικό θάνατο Ρωμαίους πολίτες, δεν απείχε πολύ από το Καπιτώλιο, το σύμβολο της Εξουσίας και της Ισχύος.
Αφήνοντας προς το παρόν κατά μέρος οποιαδήποτε κρίση για την αθωότητα η την ενοχή του ανδρός, η συνοπτική διαπόμπευση μιας τέτοιας διάσημης προσωπικότητος δεν μπορεί παρά να προκαλέσει άγχος στον συνηθισμένο πολίτη. Εάν κάποιος σαν τον DSK δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του,τότε σε τι μπορούμε εμείς να ελπίζομε εάν κατηγορηθούμε με παρόμοιες διαδικασίες;
Η Άνοδος και η Πτώση
Παρόλαυτά, σαν πολιτικοποιημένος λαός μεγαλωμένος σε ένα Μακιαβελλικό κλίμα, χωρίς ποτέ βέβαια να έχουν διαβάσει τα έργα του Νικολό Μακιαβέλλι, δεν πήρε πολύ καιρό στους Γάλλους για να αρχίσουν να αμφισβητούν τη σοβαρότητα των κατηγοριών που αντιμετώπιζε ο συμπατριώτης τους DSK. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις 57% του Γαλλικού κοινού δεν αποδέχτηκε την εκδοχή του “οίστρου” που σέρβιραν με φανερή σκανδαλοθηρική απόλαυση οι Αμερικανικές φυλλάδες. Κάποιοι άρχισαν να φαντάζονται κάθε είδους στημένα σενάρια, ενώ άλλοι ρωτούσαν “cui bono?”-Ποιός ωφελείται;-
Σε τέτοια παιχνίδια, ο πρώτος παίχτης που έρχεται στο νου είναι φυσικά ο Νικόλας Σαρκοζύ. Δε μπορεί να μην έρθει στη μνήμη μας το γεγονός ότι έγινε Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας περιπλέκοντας τον κύριο ανταγωνιστή του  Dominique de Villepin σε ένα σκάνδαλο πλαστογραφίας το ίδιο περίπλοκο όσο και το τωρινό. Λοιπόν, γιατί όχι μια νέα συνομωσία, για να βγάλει έναν νέο διεκδικητή της Προεδρίας από τη μέση;
Καρτούν του Plantu που δημοσιεύτηκε στη Le Monde της 25 Μαϊου 2011: “Σαρκοζύ: DSK και Villepin δυό παλιόφιλοι με τους οποίους με συνδέουν πολλά!”
Δεν έχει σημασία που ο  DSK και ο Σαρκοζύ είχαν την ανάγκη ο ένας του άλλου για να προετοιμάσουν τις διεθνείς συνόδους, ή το γεγονός ότι και οι δύο είχαν δώσει γη και ύδωρ στις ΗΠΑ. Είναι γνωστό,ότι τα χειρότερα εγκλήματα συχνά διαπράττονται ενάντια στους φίλους σου ή στην ίδια την οικογένειά σου.
Στην πράξη, οι Γάλλοι δεν γνωρίζουν για τους δεσμούς του DSK |1| ή για εκείνους του Σαρκοζύ την εποχή που τον εκλέξανε (2). Τα μήντια δεν τους  πληροφόρησαν ποτέ ότι στα 1990, την εποχή της πολιτικής του περιπλάνησης, προσελήφθη στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ από κάποια…Condoleezza Rice.
Δεν γνωρίζουν επίσης ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι υπαρχηγοί του Pierre Moscovici και Jean-Chrisophe Cambadélis επέβλεψαν προσωπικά την είσπραξη συνδρομών προς το Σοσιαλιστικό Κόμμα από μια οργάνωση βιτρίνα της CIA, το National Endowment for Democracy (3) Ούτε μπήκαν στον κόπο να παρακολουθήσουν τις δραστηριότητές του και τις διάφορες υπερατλαντικές επαφές του με διάφορα think-tanks, όπως το German Marshall Fund των ΗΠΑ (4)ή τον Όμιλο Bilderberg (5). Τέλος, αγνοούν τη δέσμευσή του να ενσωματώσει τη Γαλλία και την Ευρώπη σε μια ευρεία υπερατλαντική Συμμαχία η οποία θα κυριαρχείται από τις ΗΠΑ.
Oι Γάλλοι είναι επίσης στο σκοτάδι για τους στενούς δεσμούς του DSK με το Ισραήλ. Εντός του Σοσιαλιστικού Κόμματος καθοδηγεί τον “Κύκλο Λέων Μπλουμ” Cercle Léon Blum, μια ομάδα που έχει το όνομα ενός Εβραίου τέως Πρωθυπουργού της Γαλλίας. Ο ρόλος αυτού του διακριτικού αλλά πανίσχυρου λόμπυ είναι να απομονώνει και να πετάει έξω από τον πολιτικό στίβο κάθε άτομο το οποίο υπάρχει περίπτωση να ασκήσει κριτική στο Σιωνιστικό πρότζεκτ. Είναι σε θέση να προβαίνει σε καρατομήσεις δημοσίων ανδρών όπως ο πολιτικός επιαστήμων Pascal Boniface ο οποίος επεσήμανε δημόσια τις αρνητικές για το Σοσιαλιστικό Κόμμα επιπτώσεις από την υποστήριξη του Τελ Αβίβ όταν απευθύνεται σε ένα εκλογικό σώμα το οποίο έχει 10% αραβική προέλευση. Κι όμως ο DSK δεν κάνει τον κόπο να το κρύψει: Χωρίς υπεκφυγές, δηλώνει: “Πιστεύω ότι κάθε Εβραίος της Διασποράς πρέπει να υποστηρίζει το Ισραήλ. Για το σκοπό αυτό είναι σημαντικό οι Εβραίοι να αναλαμβάνουν υπεύθυνες πολιτικές θέσεις. Εν συντομία, στα αξιώματα που υπηρετώ, και στην καθημερινή μου ζωή, σε ότι κι αν κάνω, προσπαθώ να συμβάλλω κι εγώ με τη μικρή μου συνεισφορά στην οικοδόμηση του Ισραήλ.” Ακούγεται κάπως ανησυχητικό, προερχόμενο από το στόμα κάποιου που φιλοδοξεί να γίνει Πρόεδρος της Γαλλίας. Ποιός νοιάζεται, είναι τόσο γαλαντόμος!
Παρόλες τις διασυνδέσεις τους, ο DSK και η παρέα του, σύρθηκαν στη λάσπη με το χειρότερο τρόπο: ενώ ο DSK ήταν στην απομόνωση, ο εισαγγελέας της Νέας Υόρκης διένειμε στα μήντια αντίγραφα της λεπτομερειακής περιγραφής των κατηγοριών σχετικά με τα διαπραχθέντα σύμφωνα με το κατηγορητήριο αδικήματα:
“Ο κατηγορούμενος ενεπλάκη σε στοματική σεξουαλική πράξη και πρωκτική σεξουαλική πράξη με άλλο άτομο με βίαιο καταναγκασμό; ο κατηγορούμενος προσπάθησε να έλθει σε σεξουαλική επαφή με άλλο άτομο με σεξουαλικό καταναγκασμό; ο κατηγορούμενος υπέβαλλε άλλο άτομο σε σεξουαλική επαφή  δια της βίας;ο κατηγορούμενος φυλάκισε άλλο άτομο; ο κατηγορούμενος υπέβαλλε άλλο άτομο σε σεξουαλική επαφή χωρίς τη συγκατάθεσή του; και ο κατηγορούμενος δια της βίας και χωρίς κανένα νόμιμο δικαίωμα ακούμπησε δια της βίας τις γεννητικές και άλλες περιοχές άλλου προσώπου με σκοπό να το μειώσει και να το εκμεταλλευθεί με σκοπό να ικανοποιήσει τις ερωτικές του επιθυμίες.
Οι πράξεις αυτές συνέβησαν κάτω από τις ακόλουθες περιστάσεις:
Το γραφείο του Περιφερειακού Εισαγγελέα έχει καταγγελία από γνωστή πηγή ότι ο κατηγορούμενος 1) έκλεισε την πόρτα και εμπόδισε δια της βίας την καταγγέλουσα  ώστε να μη φύγει από την τοποθεσία 2) Χούφτωσε τους μαστούς της καταγγελούσης χωρίς την συγκατάθεσή της 3) επιχείρησε να βγάλει δια της βίας το εσώρουχο της καταγγελούσης και χούφτωσε δια της βίας το αιδοίο της 4) έφερε σε επαφή δυό φορές  δια της βίας το στόμα της καταγγελούσης με το πέος του και 5) πραγματοποίησε τις ανωτέρω πράξεις χρησιμοποιώντας φυσική βία.”
Όλες οι πιπεράτες αυτές λεπτομέρειες διατυμπανίζονταν στα βραδινά δελτία ειδήσεων για πολλές ημέρες μπροστά στα γουρλωμένα μάτια των οικογενειαρχών που μόλις είχαν επιστρέψει σπίτι μετά από μια μέρα στη δουλειά και στα μάτια τρομαγμένων παιδιών που κρύβαν το πρόσωπό τους στα μπωλ με τη σούπα τους.
Το πολιτιστικό σοκ.
Είναι δύσκολο να πει κανείς ποιός τραυματίστηκε βρύτερα: Ο ιδιοφυής οικονομολόγος ο οποίος θα έσωζε τον κόσμο από την οικονομική κρίση και ο οποίος μετέπεσε ξαφνικά στην κατηγορία του διαβόητου εγκληματία, ή ο Γαλλικός λαός ο οποίος ανυπομονούσε να τον εκλέξει ως ηγέτη και αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει την ωμή βία των ΗΠΑ.
Από μια αποψη, οι Γάλλοι προσπαθούν να βρουν διακαιολογίες στη φύση του Αγγλο-Σαξονικού Συστήματος δικαιοσύνης, με το οποίο για πρώτη ίσως φορά έρχονται αντιμέτωποι. Είχαν δει μια τέτοια παρωδία δικαιοσύνης στην TV, στις αγαπημένες τους σειρές,αλλά δε μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβαίνει στην πραγματικότητα. Όσο για το εξω-δικαστικό σύστημα , το Γκουαντάναμο και τις Μυστικές Φυλακές, προτιμήσαν ανέκαθεν να μην μάθουν πως λειτουργούσαν όλα αυτά. Μερικοί σχολιαστές βιαστήκαν να δηλώσουν ότι η σκληρή μεταχείριση στα χέρια των διωκτικών αρχών και στα χέρια του Πρωτοδίκη δείχνει τη θέληση του Συστήματος Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να συμπεριφερθεί ισότιμα στον ισχυρό όπως και στον αδύναμο. Κι όμως, σίγουρα οι σχολιαστές αυτοί θα πρέπει να είναι ενήμεροι για τις εργασίες των διαπρεπών κοινωνιολόγων οι οποίοι έχουν δείξει ότι το άδικο σύστημα μπορεί να έχει τα μάτια σκεπασμένα αλλά σίγουρα δεν είναι και τυφλό, σε θέματα πλούτου, ισχύος και κοινωνικής τάξης.
Οι Γάλλοι δέχτηκαν άκριτα τις διατυπώσεις που διοχετεύθηκαν μέσω του Αγγλο-Αμερικανικού τύπου οι οποίες έριχναν το σφάλμα στους Γάλλους συναδέλφους τους οι οποίοι είχαν αμελήσει την έρευνα στα ερωτικά ατοπήματα του κ. Stauss Kahn  με τη δικαιολογία ότι είχε δικαίωμα να έχει την ιδιωτική του ζωή. “Σίγουρα” σχολίαζαν οι πουριτανοί, “ένας άντρας o οποίος προφανώς κορτάρει μια γυναίκα, που τη χουφτώνει και τη στριμώχνει, είναι προφανώς ένας δυνάμει βιαστής”…
“Αυτός που κλέβει μια πέννα, θα κλέψει και μια λίρα”. όπως λέει η παροιμία. Στο εξώφυλλό του το περιοδικό TIME παρουσιάζει τον DSK και τους όμοιούς του με τη μορφή ενός χοίρου. Περιέργως,κανείς δεν σημείωσε ότι ο κατηγορούμενος υπήρξε Διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF) και κάτοικος της Washington D.C. για τα τελευταία 3 έτη, χωρίς ο ηθικολόγος Αγγλο-Αμερικανικός Τύπος να ασχοληθεί στο διάστημα αυτό στο ελάχιστο με τα ιδιωτικά του βίτσια.
Καθώς οι κατηγορίες κατά του DSK προκαλέσαν την περιέργεια, τώρα όλοι θυμήθηκαν-κάπως αργά βέβαια- ότι το 2002 ο DSK είχε προσπαθήσει να πάρει δια της βίας την ομορφούλα Γαλλίδα δημοσιογράφο Tristane Bannon.Όταν του ζήτησε συνέντευξη, της έκλεισε ραντεβού σε ένα ιδιωτικό διαμέρισμα στο Marais, μια ιστορική γειτονιά των Παρισίων. Την δέχτηκε σε ένα αχανές διαμέρισμα, τελείως άδειο εκτός από ένα μεγάλο κρεββάτι. Καθώς η όμορφη δημοσιογράφος αρνήθηκε να υποκύψει στον απλοχέρη πολιτικό, ακολούθησε πάλη σώμα με σώμα (ΣΣ και η Bannon  απέφυγε το βιασμο μόνο επειδή αμύνθηκε δυναμικά).
Τι το παράξενο λοιπόν, εαν στη Νέα Υόρκη ο κ. DSK δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τις βίαιες παρορμήσεις του και μετατράπηκε σε εγκληματία;
Κι όμως τίποτε δε δείχνει να στηρίζει το σενάριο αυτό, ένα λόγο παραπάνω γιατί ο DSK δεν είναι κανένας λιγούρης εργένης. Είναι παντρεμένος με την Anne Sinclair, σταρ της τηλεόρασης και κορυφαία Γαλλίδα δημοσιογράφο, η οποία εγκατέλειψε την καριέρα της για να στηριξει την καριέρα του άντρα της. Οι Γάλλοι την είδαν ξανά κατά την ακροαματική διαδικασία του DSK, πάντα όμορφη και αποφασισμένη παρά τα χρόνια που πέρασαν από πάνω της. Είναι εγγονή ενός μεγαλεμπόρου έργων τέχνης και έχει δικιά της σημαντική οικογενειακή περιουσία. Χωρίς να διστάσει, πέταξε στις ΗΠΑ για να πληρώσει την εγγύηση 1 εκατομμυρίου δολλαρίων και να καταθέσει στο δικαστήριο επιπλέον υποθήκη 5 εκατομμυρίων δολλαρίων. Τη στιγμή εκείνη φάνηκε ότι η γυναίκα αυτή ήταν αποφασισμένη να θυσιάσει τα πάντα για να σώσει τον σύζυγό της από τις δαγκάνες της Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.  Τους φάνηκε ακόμα πιο αξιοθαύμαστη γιαυτό, μια γυναικα υπεράνω η οποία δεν κρατούσε κακία στον αντρα της για τα φλερτ του και η οποία έφτανε μέχρι το σημείο να πηγαίνει μαζί του στo Chandelle, ένα γνωστό κλάμπ ανταλλαγής συζύγων των Παρισίων.
Dominique Strauss Kahn βιαστής ή εξιλαστήριο θύμα;
Οποιοδήποτε έθνος άξιο του ονόματός του δε θα ανεχόταν να δει μια πολιτική φυσιογνωμία που προοριζόταν για το Προεδρικό αξίωμα της χώρας και να αντιπροσωπεύσει διεθνώς τη χώρα τους, να περπατάει δεμένος με χειροπέδες ανάμεσα σε δύο αξιωματούχους του  FBI, να φορτώνεται στο πίσω κάθισμα του περιπολικού ως κακοποιός και να προσέρχεται στο δικαστήριο βρώμικος και αξύριστος. Σε κάθε άλλη χώρα του κόσμου, ο λαός θα είχε πιθανότατα διαδηλώσει μπρος στην Πρεσβεία των ΗΠΑ τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια. Όχι όμως οι Γάλλοι. Οι “Αμερικάνοι” είναι αντικείμενο θαυμασμού για τους Γάλλους.Τους παρακολουθούν υπνωτισμένοι, όπως παρακολουθεί το κουνέλι την κόμπρα. Καθώς οι Γάλλοι έχουν μεγάλη δυσκολία να αποδεχτούν ότι δεν είναι ο ομφαλός της γης, τους φαίνεται αδιανόητο εαν ο DSK υπήρξε θύμα συνομωσίας, αυτή να μην έχει εκκολαφθεί στην προκυμαία του Σηκουάνα, αλλά στις όχθες του Πότομακ, στην Ουάσιγκτον.
Η φυλάκιση
Είναι ο DSK ένοχος βιασμού ή θύμα μιας σκευωρίας; Δε χρειάζονται παρά λίγοι απλοί συλλογισμοί για να απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα.
Ο κατηγορούμενος υποτίθεται ότι πέρασε τη νύχτα με ένα κωλ-γκερλ, μετά βίασε την καμαριέρα την ώρα του πρωϊνού πριν πάει με ψυχραιμία να πάρει το μεσημεριανό του με την κόρη του η οποία είναι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο  Columbia. Τέλος αναφέρεται οτι επιβιβάσθηκε στην προγραμματισμένη και κλεισμένη από αρκετές ημέρες πριν πτήση του, με κατεύθυνση το Βερολίνο,όπου επρόκειτο να συναντήσει την Καγκελλάριο Άντζελα Μέρκελ. Καθισμένος αναπαυτικά στην business class της Air France, συνελήφθη δέκα λεπτά πριν από την απογείωση. (ΣΣ Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες η τελευταία δημόσια δήλωση του DSK πριν συλληφθεί ήταν η δήλωσή του προς την αεροσυνοδό που τον εξυπηρετούσε: “Τι ωραίο κωλαράκι!” (6) .)
Σύμφωνα με μαρτυρίςε του πληρώματος του αεροπλάνου της  Air France οι αστυνομικοί της Μονάδος Ειδικών Θυμάτων (το αντίστοιχο της σειράς Law and Order του NBC) δεν επέτρεψαν στις αστυνομικές αρχές του αεροδρομίου να αναμειχθούν στη σύλληψη και την ανάκριση, διακινδυνεύοντας έτσι να φτάσουν πολύ αργά. Για να αποφύγουν όμως να φτάσει κάποια προειδοποίηση στον DSK διέταξαν την φραγή όλης της κινητής τηλεφωνίας στη ζώνη του αεροδρομίου, μέχρι να φτάσουν επί τόπου. (6) Αυτού του τύπου η φραγή είναι πέρα από τις επιχειρησιακές δυνατότητες μιας αστυνομικής μονάδος Ηθών. Κάτι τέτοιο μπορεί να διαταχθεί μόνο σε επίπεδο μυστικών υπηρεσιών για λόγους εθνικής ασφάλειας.
Μόλις ο ύποπτος συνελήφθη από τις αρχές αποκόπηκε από οποιαδήποτε εξωτερική επικοινωνία, με την εξαίρεση των δικηγόρων του, όπως ορίζει ο Αμερικανικός νόμος. Στη συνέχεια όμως η Δικαστίνα Melissa Jackson διέταξε τη φυλάκισή του οπότε και αποκόπηκε ξανά από τον εξωτερικό κόσμο, χωρίς εμφανή αιτία. Δόθηκε η εξήγηση ότι η φυλάκιση του DSK είχε ως αιτία το φόβο ότι μπορεί να διέφευγε στη Γαλλία, με την οποία οι ΗΠΑ δεν έχουν συνυπογράψει συμφωνίες έκδοσης και η οποία στο παρελθόν είχε δώσει καταφύγιο σε έναν άλλο κατηγορούμενο για σεξουαλικά αδικήματα, τον Ρομάν Πολάνσκι. Έτσι ως αιτιολογία για τον εγκλεισμό του δεν δόθηκε ο φόβος μήπως εκμεταλλευθεί την ελευθερία επικοινωνίας για να επηρεάσει τους μάρτυρες. Παρόλαυτά, η Δικαστής αποφάσισε να τον κλεισει στο Rykers Island,μια από τις πιο σκληρές φυλακές που φιλοξενεί 14000 καταδίκους, μια πραγματική κόλαση επί γης.”Για δική του προστασία” κλείστηκε εκεί σε ένα μονόκλινο κελί όπου και παρέμεινε σε απομόνωση.
Ο Διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου παρέμεινε στην απομόνωση για 10 ημέρες. Για το διάστημα αυτό η λειτουργία του IMF παρέλυσε, απουσία της υπογραφής του Διευθυντή. Η χρεωκοπία της Ελλάδος και πολλά άλλα καίρια ζητήματα μπήκαν σε αναμονή αναγκαστικά στο έλεος των αστυνομικών, δικαστών και υπαλλήλων των φυλακών των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με τη νομολογία των ΗΠΑ και λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν είχε προηγούμενα αδικήματα στο ποινικό του μητρώο και είναι μόνιμος κάτοικος της  Washington, ο DSK δεν θα έπρεπε φυσιολογικά να έχει φυλακισθεί, αλλά ώφειλε λογικά να έχει αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση.Προφανώς ο DSK έκανε μια ψύχραιμη εκτίμηση της κατάστασης και -μέσω ενός των δικηγόρων του-έστειλε μια επιστολή παραιτήσεώς του από τη θέση του Διευθυντού του ΔΝΤ. Αμέσως την επόμενη μέρα, ένας νέος δικαστής ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, δέχτηκε το αίτημά του και τον απελευθέρωσε με εγγύηση επιβάλλοντάς του κατ΄οίκον κράτηση σε αναμονή της δίκης του. Πράγματι,δεν υπήρχε πλέον ανάγκη να κρατηθεί ο DSK σε απομόνωση,τώρα που είχε ανακτήσει το ΔΝΤ την ελευθερία κινήσεων.
Η Christine Lagarde  χαιρετά με τη νοηματική όλους εκείνους που έδειξαν εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις της Washington στον κ. Zhou. Η Γαλλίδα Υπουργός Οικονομικών Christine Lagarde, η οποία έκανε καριέρα στις ΗΠΑ υπερασπίζοντας τα συμφέροντα του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος (7)ακούγεται ότι προορίζεται να διαδεχτεί τον υπόδικο DSK στο πηδάλιο του ΔΝΤ, παρά την έντονες διαμαρτυρίες της Ρωσσίας και της Κίνας.
Ας σημειωθεί εδώ ότι ο δεύτερος των συνηγόρων του DSK, ο Benjamin Brafman δεν τον επισκέφηκε στη φυλακή και δεν ήταν παρών στη δεύτερη συνεδρίαση του δικαστηρίου. Το διάσημο αυτό αστερι του Δικηγορικού Συλλόγου της Νέας Υόρκης αναχώρησε αντίθετα εσπευσμένα για επίσκεψη στο Ισραήλ, επισήμως για να εορτάσει οικογενειακά μια θρησκευτική εορτή. (8). Για να δικαιολογήσει την αμοιβή του ο κ. Branfman δε θα πρέπει λογικά να περιορίστηκε στο ν΄ανάβει κεριά στο Lag BaOmer αλλά θα πρέπει να διαπραγματεύτηκε και κάποια πράγματα προς επικουρία του πελάτη του.
Το πρότζεκτ  Zhou.
Για ποιό σκοπό λοιπόν, επιστρατεύτηκαν τέτοιες Χολυγουντιανές τεχνικές για να μπλοκάρουν τη λειτουργία του ΔΝΤ για 10 ημέρες; Υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις, οι οποίες πιθανώς συνδέονται μεταξύ τους.
Στις 29 Μαρτίου 2009, ο διευθυντής της Λαϊκής Τράπεζας της Κίνας,  Zhou Xiaochuan, αμφισβήτησε δημόσια την κυριαρχία του αμερικανικού δολλαρίου ως αποθεματικό νόμισμα (reserve currency). Εκφράζοντας τη λύπη του που ο αντικειμενικός στόχος που είχε θέσει ο οικονομολόγος John Maynard Keynes για τη δημιουργία ενός υπερεθνικού νομίσματος (του Bankor) δεν έγινε πραγματικότητα μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο, έκανε την πρόταση ότι τα SDR (Special Drawing Rights) του ΔΝΤ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ανταυτού. (9)
Ο κ. Zhou Xiaochuan δεν έχει πει ακόμη τον τελευταίο του λόγο
Στη σύσκεψη των G20 στις 2 Απριλίου του 2009, αντιμέτωπες με διεθνή πίεση, οι ΗΠΑ συμφώνησαν να τριπλασιαστεί ο προϋπολογισμός του ΔΝΤ και ενέκριναν την έκδοση από το ΔΝΤ SDR αξίας 250 δισεκατομμυρίων δολλαρίων. Συμφώνησαν επίσης κατ’ αρχήν στη δημιουργία ενός Συμβουλίου Οικονομικής Σταθερότητος το οποίο θα συνέδεε τις κυριότερες αναπτυσσόμενες χώρες.
Αυτή η ιδέα συζητήθηκε περαιτέρω στη συνεδρίαση των G8 στην L’Aquila (Ιταλία) στις 8 Ιουλίου του 2009. Σπρώχνοντας το θέμα ένα κλικ η Ρωσία υποστήριξε στη Σύνοδο G8  ότι αυτό το νέο παγκόσμιο νόμισμα θα πρέπει να τυπωθεί πραγματικά παρά να είναι λογιστκό/εικονικό. Ο Dmitry Medvedev έφερε μαζί του μερικά δείγματα νομισμάτων SDR και τα έριξε πάνω στο τραπέζι. (10)
Η μια πλευρά τους απεικονίζει τα πρόσωπα των 8 ηγετων των κρατών του G8, ενω η άλλη πλευρά φέρει το σύνθημα: “Unity in Diversity”, ενότητα στη διαφορετικότητα.

Το πρότζεκτ ανατέθηκε σε ειδικούς του Τμήματος Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών. Το πόρισμά τους, στο οποίο συμμετείχε ο Καθηγητής Ποπώφ της Νέας Οικονομικής Σχολής της Μόσχας, εξετάσθηκε στις 25 Απριλίου 2010 σε μια από κοινού σύσκεψη του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. (11)
Το πρότζεκτ επρόκειτο να ολοκληρωθεί και να αποκαλυφθεί δημόσια στις 26 Μαϊου 2011 στη σύνοδο G8 στη Deauville (Γαλλία). Με την κίνηση αυτή το Αμερικάνικο Δολλάριο θα έχανε την προνομιακή του θέση ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα ενω στο παρασκήνιο απειλείται η στάση πληρωμών της Αμερικανικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης. Όσον αφορά τις ΗΠΑ, η εξέλιξη αυτή θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να μπει ένα τέλος στην χρηματοδότηση της πανίσχυρης πολεμικής της μηχανής μέσω του διογκούμενου χρέους και να κάνει στροφή στην κατεύθυνση της εσωτερικής της ανασυγκρότησης.
Το Λιβυκό Δηνάριο, το πρώτο (και τελευταίο;) νόμισμα με αντίκρυσμα σε χρυσό και SDRs του ΔΝΤ. Το 2000 ο Συνταγματάρχης Καντάφι συνέλαβε την ιδέα  να δημιουργήσει ένα παναφρικανικό νόμισμα εγγυημένο με χρυσό, αλλά δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει την ιδέα του. Το 2009 προσφέρθηκε αυθόρμητα να συμμετάσχει στο πρότζεκτ Zhou και υιοθέτησε την ισχύ των SDR για την χώρα του.
Το μπλοκάρισμα του πρότζεκτ Zhou
Δυστυχώς, κατά τους τελευταίους μήνες της ολοκλήρωσης της διαδικασίας, στρατιωτικές και πολιτικές πρωτοβουλίες χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία για να σαμποτάρουν την πρωτοβουλία Zhou. Χώρες που συμμετείχαν, όπως η Ρωσσία και η Κίνα εξαπατήθηκαν. Η σύλληψη του DSK αποκαλύπτει τη διπλοπροσωπία της Ουάσιγκτον και δείχνει καθαρά ότι οι παραχωρήσεις των ΗΠΑ στο παρελθόν, στο θέμα αυτό, αποτελούσαν απλώς ένα στρατήγημα, για να κερδηθεί χρόνος.
Παρόλο που οι λεπτομέρειες της τακτικής του DSK για την εφαρμογή στην πράξη του SDR ως αποθεματικής νομισματικής οντότητος παραμείναν μυστικές, φαίνεται ότι η Λιβύη θα είχε ενεργό ρόλο στη διαδικασία. Σε πειραματικό επίπεδο, η Λιβύη ήταν η πρώτη χώρα η οποια θα στήριζε το νόμισμά της στο χρυσό πρώτα, και ύστερα στα  SDRs. Αυτό έχει μεγάλη σημασία, για την έρευνά μας,εάν μάλιστα λάβομε υπόψη ότι η Λιβύη διέθετε ένα από τα μεγαλύτερα αποθεματικά κεφάλαια στον κόσμο, μεγαλύτερο ακόμα και από τη Ρωσσία.
Εξαπολύοντας επιθετικό πόλεμο ενάντια στη Λιβύη, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο έβαλαν σε κίνηση μια διαδικασία παγώματος κεφαλαίων του Λιβυκού κράτους. Χειρότερα ακόμα, το Παρίσι και το Λονδίνο έστειλαν αξιωματούχους της Τράπεζας  HSBC στη Βεγγάζη να στήσουν μια Κεντρική Τράπεζα των Λίβυων επαναστατών και να προσπαθήσουν να αρπάξουν εθνικά κεφάλαια (12). Χωρίς να μπορεί κανείς να πει κατά πόσον ο Νικόλας Σαρκοζύ και ο Ντέϊβιντ Κάμερον παρασύρθηκαν από την ίδια τους την ύβρη -με την αρχαία ελληνική έννοια- ή ενεργούν σύμφωνα με τις εντολές των αφεντικών τους στην Ουάσιγκτον, το γεγονός παραμένει ότι το εύθραυστο οικοδόμημα που έστηνε ο DSK κατέρρευσε.
Σύμφωνα με τις επαφές μας στην Τρίπολη, κατά το χρόνο της σύλληψής του, ο DSK είχε προορισμό το Βερολίνο για να επεξεργαστεί μια λύση με την Καγγελάριο Άγγελα Μέρκελ. Μετά τη συνάντηση αυτή, ήταν στο πρόγραμμά του να αναχωρήσει με τη συνοδεία ενός Γερμανού απεσταλμένου για να συναντηθεί με εκπροσώπους του Συνταγματάρχη Καντάφι ή και-πολύ πιθανόν- και με τον ίδιο τον Καντάφι, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η υπογραφή του θα ήταν απαραίτητη για να τερματισθεί το αδιέξοδο.
Είμαστε λοιπόν σήμερα μάρτυρες ενός οικονομικού πολέμου χωρίς προηγούμενο. Τη στιγμή που η οικονομική κατάσταση των ΗΠΑ είναι επισφαλής και το δολλάριο θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να μετατραπεί σε νόμισμα-μαϊμού χωρίς καμιά αξία, η συμφωνία που είχε γίνει στη Σύνοδο G8 και είχε επικυρωθεί από τους G20 και είχε μπει σε εφαρμογή από το ΔΝΤ σε συνεργασία με την Παγκόσμια Τράπεζα και τους διεθνείς τραπεζικούς κύκλους και της οποίας ο DSK υπήρξε ο αρχιτέκτονας, έχει μπει στο ράφι. Η πρωτοκαθεδρία του δολλαρίου επιβίωσε προσώρας, αν και η ηγεμονία του φαίνεται πιο φτιαχτή από ποτέ. Δολλάριο, το νόμισμα το οποίο θέλαν να επαναφέρουν στην πραγματική του αξία οι αναπτυσσόμενες χώρες αλλά πάνω στο οποίο στηρίζουν οι ΗΠΑ το Ισραήλ και το στρατιωτικοβιομηχανικό τους σύμπλεγμα την ισχύ τους.
Μπροστά σ’ αυτό το διακύβευμα, τι αξία έχει η τιμή ενός άνδρα;
Thierry Meyssan
Γάλλος διανοούμενος, ιδρυτής και πρόεδρος του εναλλακτικού Δικτύου Voltaire Network και της Συνδιάσκεψης για την Ειρήνη (Axis for Peace Conference). Τα σχόλιά του εξειδικεύονται σε διεθνή θέματα και δημοσιεύονται τακτικά σε ημερήσιες εφημερίδες και εβδομαδιαία περιοδικά στα Αραβικά τα Ισπανικά και στη Ρωσσική γλώσσα. Τα τελευταία του δύο βιβλία στα Αγγλικά: 9/11 the Big Lie και Pentagate. (ΣΣ Η ανάλυση του δημοσιεύεται με κάθε επιφύλαξη. Ο δημοσιογράφος ζει και εργάζεται στη Βυρηττό, μετά από απειλές ενάντια στη ζωή του στη Γαλλία.)


[1] “Dominique Strauss-Kahn, l’homme de « Condi » au FMI”, by Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 5 October  2007.
[3] “La NED, vitrine légale de la CIA”, by Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 6 October 2010.
[4] “The German Marshall Fund, a Fund for Secret Action Specialists?”, by Thierry Meyssan, Voltaire Network, 5 October 2004.
[5] What you don’t know about the Bilderberg-Group, by Thierry Meyssan, Voltaire Network, 9 May 2011.
[6] “Les derniers mots de DSK avant son arrestation”, by Michel Colomès, Le Point, 19 May 2011.

[11] Reforming the international financial system (Excerpt from “The World Economic and Social Survey, 2010: Retooling Global Development”, drawn up by Christina Bodouroglou, Nazrul Islam, Alex Julca, Manuel Montes, Mariangela Parra Lancourt, Vladimir Popov, Shari Spiegel and Rob Vos), Voltaire Network, 8 July 2010.

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

Richard Wolff - Η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει και μετασχηματίζεται από οικονομική σε πολιτική! Απέτυχαν τα προγράμματα λιτότητας.

Οι διαδηλωτές δηλώνουν: "Η οικονομική κρίση δεν θα πληρωθεί από τις μάζες των ανθρώπων που δεν ευθύνονται για την παραγωγή της και  που υποφέρουν ήδη οδυνηρά τις συνέπειές της"

Δευτέρα 30 Μαΐου 2011

Ηλίας Σταμπολιάδης: Η Παραχώρηση της Κρατικής Εξουσίας συνιστά Προδοσία


Η  Παραχώρηση της  Κρατικής Εξουσίας συνιστά Προδοσία

Η λέξη κράτος  προέρχεται από το ρήμα “κρατώ” που σημαίνει εξουσιάζω. Σκοπός του κράτους είναι η διατήρηση της ευημερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ασφάλειας του έθνους. Από την αρχαιότητα, η υπόσταση και η δύναμις ενός κράτους εκφράζετο με την έκδοση δικού του νομίσματος που εξασφάλιζε την οικονομική του κυριαρχία στα όρια της επιρροής του, καθώς και την εθνική του ανεξαρτησία. Ιστορικά μόνο οι υποτελείς λαοί είχαν το νόμισμα των κυρίων τους.
Η οικονομική πολιτική ενός κράτους στηρίζεται σε τρεις πυλώνες που είναι; η Δημοσιονομική, η Νομισματική και η Αναπτυξιακή του  πολιτική. Τα τελευταία τριάντα χρόνια η Δημοσιονομική πολιτική της χώρας μας έχει μετατραπεί σε μέσον ανάδειξης των κυβερνήσεων στην εξουσία με εργαλεία το ρουσφέτι και τη διαφθορά. Οι παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, που συντελούν στην ανάπτυξη, έγιναν βορά στον κομματικό συνδικαλισμό και η διατήρηση του βιοτικού επιπέδου στο σημερινό επίπεδο στηρίχθηκε σε δάνεια με όρους τοκογλυφίας.
 Το τελευταίο κτύπημα, που μάλιστα  συνέβαλε ουσιαστικά και στην ταυτόχρονη υποδούλωση της χώρας, ήταν η παραχώρηση σε ξένους του κυριαρχικού δικαιώματος και της δυνατότητας του κράτους μας να εκδίδει δικό του νόμισμα, τη Δραχμή. Αρχικά εξαπάτησαν το λαό με την προβολή και αποδοχή του Ευρώ σαν το σκληρό νόμισμα που θα εξασφάλιζε τάχα την οικονομική μας σταθερότητα. Η αλήθεια που τελικά αποκαλύπτεται είναι ότι, το Ευρώ εκδίδεται από μία εξουσία στην οποία δεν ανήκουμε ουσιαστικά ως μέλη, συμμετέχουμε με κλείδα μόνο με 2,5% και υφιστάμεθα τις συνέπειες κατά 100%, διότι η Ευρώπη δεν αποτελεί πολιτική συνένωση των λαών αλλά μία αρένα οικονομικού ανταγωνισμού χωρίς κοινωνική συνοχή, χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική  και χωρίς αλληλεγγύη.
Η έλλειψη εθνικής αναπτυξιακής πολιτικής και ο υπέρμετρος δανεισμός, έχουν οδηγήσει τη χώρα μας σε πτώχευση και υποτέλεια. Οι λιγοστοί πόροι μας διατίθενται για την αποπληρωμή του απεχθούς και επαχθούς χρέους*, εις βάρος των δημοσίων υπαλλήλων και των συνταξιούχων και μάλιστα απειλούν με ολοκληρωτική στάση πληρωμών εάν δεν αποδεχθούμε του όρους των δανειστών μας. Μία βασική αιτία του προβλήματος είναι η αδυναμία του κράτους να εκδώσει εθνικό νόμισμα για να διαχειριστεί τα προβλήματα της οικονομίας του. Η ειρωνεία είναι ότι οι υπηρέτες των ξένων συμφερόντων, διαστρέφοντας την αλήθεια, μας απειλούν επί πλέον ότι θα αναγκασθούμε να επιστρέψουμε στη δραχμή εάν δεν υποταχθούμε. Ας μάθουν όμως ότι αυτό θα το κάνουμε μόνοι μας έτσι και αλλιώς όταν θα τους διώξουμε και θα αναλάβουμε τη σωτηρία της πατρίδος μας .
Σήμερα αντί να εκδώσουμε νέο χρήμα  για να καλύψουμε τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες μας είμαστε υποχρεωμένοι να το δανειστούμε με αντάλλαγμα την εθνική μας κυριαρχία. Μας απειλούν μάλιστα ότι θα κατεβάσουν τα ρολά  εάν δεν συναινέσουμε στη προδοσία. Δεν καταλαβαίνουν φαίνεται ότι όταν κατέβουν τα ρολά αυτοί θα βρεθούν αυτομάτως έξω από το μαγαζί. Εφόσον η δική τους εμμονή συνιστά προσπάθεια υποδούλωσης  της χώρας, τότε η δική μας συναίνεση στην παραχώρηση της εξουσίας του κράτους μας συνιστά προδοσία. Θα είμαστε επικατάρατοι εάν δεν αγωνιστούμε υπέρ του έθνους μας ενάντια στην εξελισσόμενη προδοσία.
Με έναν μόνο όρο θα μπορούσαμε να μείνουμε στο Ευρώ. Να γίνουμε όλοι ισότιμοι πολίτες μίας Ευρωπαϊκής κοινωνίας με κοινή δημοσιονομική πολιτική και όχι ανάπηροι ουραγοί μιας ανταγωνιστικής αγοράς. Μέχρι τότε:
Ναι στον Οβολό,
Ναι στη Μνά,
Ναι στο Τάλαντο,
Ναι στη Δραχμή,
Ναι στο Εθνικό Νόμισμα,
Ναι στην Ανεξαρτησία μας.

 Ηλίας Σταμπολιάδης,
 Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, elistach@mred.tuc.gr

*Σπύρος Λαβδιώτης “ Χρειαζόμαστε ένα νέο Σόλωνα - Σεισάχθεια” εκδόσεις Κάκτος, Αθήναι 2011 

Δρ Mark Weisbrot: Η ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΙΠΟΤΑ- ΕΣΑΣ ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ !



Διαβάστε τι έλεγε ο διακεκριμένος οικονομολόγος Mark Weisbrot, που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής.
Ένα άρθρο γραμμένο από τον Δρα Mark Weisbrot, διακεκριμένο οικονομολόγο (Washington D.C.) που έζησε τα γεγονότα της Αργεντινής από κοντά.

Ερώτηση: Στην Ελλάδα κύριε καθηγητά, δεν γνωρίζουμε πολλά για το τι έγινε στην Αργεντινή με το ΔΝΤ. Το μόνο που... θυμάμαι (και μ' έχει σημαδέψει), είναι ένα πλάνο από κάπου ψηλά, που έδειχνε μία «αδέσποτη» αγελάδα να τρέχει και κόσμο, πολύ κόσμο, να την κομματιάζει ενώ ήταν ζωντανή(!) όπως έλεγε ο σπίκερ, για να εξασφαλίσει κρέας...
Απάντηση: Ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι επί ένα μήνα κάθε ημέρα συνέχεια να βγαίνετε σύσσωμοι και ενωμένοι 8 εκατομμύρια άνθρωποι, μιλάω για τους ενήλικες, στους δρόμους μέχρι να ανασταλούν όλες μα όλες οι καθημερινές λειτουργίες. Μόνο κατ' αυτόν τον τρόπο θα εκβιαστεί η Ε.Ε. αρκετά ώστε να δώσει χρήματα και άτοκα μάλιστα, τα οποία και διαθέτει. Δεν είστε ξέμπαρκοι, για όνομα του Θεού, ενώ η Αργεντινή ήταν εντελώς μόνη και απροστάτευτη...
Η Ε.Ε. δεν επιθυμεί κάτι αντίστοιχο, μα πρέπει να ασκηθεί η κατάλληλη πίεση πλέον από κάτω προς τα πάνω και όχι αντιστρόφως. Η μόνη σωτηρία πλέον είναι να εξαναγκάσετε τη Γερμανία να πληρώσει τα 74 δις. που χρωστάει στην Ελλάδα για την περίοδο 1939-1945. Μάλιστα ακούγεται ταυτόχρονα σε πολλούς κύκλους στη Γενεύη όπου ζω, ότι η Ελβετία θα δώσει ως δώρο στην Ελλάδα, δίχως απαίτηση επιστροφής, 100 δις, ώστε να μην οδηγηθεί ευρωπαϊκή χώρα, με τέτοιες τραγικές συνέπειες, στο στόμα του λιονταριού.
Πιστέψτε με, στην Ουγγαρία ήταν πιο ομαλά τα πράγματα, στην Ελλάδα προετοιμάζεται το έδαφος για μαζική καταστροφή όλου του κοινωνικού ιστού με τραγικές συνέπειες, όπου το μηνιαίο εισόδημα ακόμα και στις ιδιωτικές εταιρίες θα μειωθεί από 1000 ευρώ φερ' ειπείν, στα 250 ευρώ, ενώ οι τράπεζες θα επιτρέπουν την ανάληψη πλαφόν των 100 ευρώ ανά ημερολογιακού μήνα.
Η Κυβέρνησή που τώρα σας κυβερνάει, προσφέρουν τα κλειδιά στους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. για να συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000.
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να απαιτήσει ο Ελληνικός λαός και με...... τη βία όπου κρίνει, την προσέλευση όλων των υπευθύνων που έκλεψαν τον Έλληνα φορολογούμενο στην δικαιοσύνη, και ξέρουνε όλοι στην Ελλάδα ποιοι είναι αυτοί, και την εκδίκαση των προηγούμενων δυο κυβερνήσεων της Ελλάδος, με τελικό σκοπό την ισόβια φυλάκισή τους. Ταυτόχρονα θα πρέπει ο κάθε πολίτης της Ελλάδος να διασφαλίσει την αλλαγή πορείας της τωρινής Κυβέρνησης, η οποία προμελετημένα και εσκεμμένα προδίδει τον Ελληνικό λαό με την επιθυμία την πλήρης υποταγή του καθώς και ! την εξαθλίωσή του οδηγώντας τον προς το Δ.Ν.Τ. Το να έχει αναλάβει το Δ..Ν.Τ. μια χώρα σημαίνει την εφόρου ζωής σχεδόν ομηρία της στο χρέος. Στο διεθνές οικονομικό σύστημα, το χρέος ισούται με χρήμα και άρα κέρδος για τους ανθρώπους, που όχι μόνον έχουν δημιουργήσει την οικονομική κρίση, αλλά και τους καρχαρίες του Δ.Ν.Τ. που καιροφυλακτούν να αναλάβουν άμεσα την δράση της εξαθλίωσης στην Ελλάδα.
Αυτά δεν είναι τα λόγια κάποιου θεοσεβούμενου ή ανθρωπιστή, αλλά ούτε και αυτά ενός ξεπεσμένου ή ξεχασμένου κομμουνιστή ή ρομαντικού αριστερού. Είναι τα λόγια ενός τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή μίας περήφανης χώρας. Ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση που προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη.
Στην Αργεντινή με το που έλαβε δράση το Δ.Ν.Τ., ο κόσμος βγήκε με τσεκούρια, χαντζάρες και πριόνια στους δρόμους και εισέβαλαν σε τράπεζες, στα Μ.Μ.Ε. και σε κυβερνητικά κτίρια, σφάζοντας και αποκεφαλίζοντας στην κυριολεξία τραπεζικούς υπαλλήλους, διευθυντές, δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς και της απάτης, καθώς και στελέχη και μέλη βιομηχανιών, της Κυβέρνησης, Κυβερνητικούς Εκπροσώπους και συγκεκριμένα μέλη της Κυβέρνησης του αντίστοιχου Υπουργείου Οικονομικών. Ο συνολικός αριθμών των θυμάτων επισήμως κατά την οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής ήταν περί των 25.000, αλλά φυσικά ο αριθμός που ανακοίνωναν τα Μ.Μ.Ε. της χώρας και με την διαταγή του Δ.Ν.Τ. ήταν κατά πολύ λιγότερος και συγκεκριμένα είχανε αναφέρει μόνον 27 θανάτους.
Έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις. Τις ονόμασαν villas miserias, πόλεις της μιζέριας. Εκεί πότιζαν τον κόσμο κοκαΐνη, επεξεργασμένη με χλωρίνη και ασβέστη και άλλα ναρκωτικά της μιας δόσης, που παρουσιάστηκαν εν αφθονία άξαφνα, όταν ο εφιάλτης είχε αρχίσει. Ήταν περήφανος λαός οι Αργεντίνοι, όπως και οι Έλληνες και δεν είδα μάνες στην Αργεντινή να πουλάνε τα παιδιά τους, όπως γίνεται στο L.A. από το 1960. Είδα όμως ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν, όσα δεν πήραν οι τράπεζες τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι' αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις. Έπνιγαν εκεί την οργή και την δυστυχία τους.
Γι αυτό και εξάλλου η προ-μελετημένη υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και η μαζική προώθηση και πώληση των ναρκωτικών, μέχρι όπως μαρτυρείται και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό από ανθρώπους που έχουν και είχαν ανέκαθεν στενές επαφές με την ζούγκλα των ιδιωτικών καναλιών, κυβερνητικά στελέχη, πολιτικούς, μεγαλοδικηγόρους, βιομήχανους και ανθρώπους γενικότερα που εξυπηρετούν μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. Ημερησίως στο κέντρο της Αθήνας πεθαίνουν περίπου 140 άνθρωποι, κυρίως μετανάστες από ναρκωτικά νοθευμένα.Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εύκολα σώπαιναν όλοι οι ενοχλητικοί.
Στην Αργεντινή του τότε, όπως και στην Ελλάδα του τώρα, όλα τα ΜΜΕ διατυμπάνιζαν την «ανάγκη της βοήθειας».Στην αρχή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει. Τι ειρωνεία και αυτή. Τους έπεισαν με τον φόβο της πτώχευσης και εντέλει η σωτηρία ήρθε μόνο με την πτώχευση!!!
Είχαν όλοι την εντύπωση ότι σώσαμε τη χώρα που ήταν ανίκανη και με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν οι ανταποκριτές, όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Πρέπει εσείς στην Ελλάδα να ξυπνήσετε τώρα προτού να είναι αργά, πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να αποφύγετε το Δ.Ν.Τ.
Ήδη οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου 17-18 Απριλίου 2010 στη χώρα σας, απειλούν για μαζικές απολύσεις περί των 350.000 εργαζομένων και εσείς ακόμα κοιμάστε όρθιοι, αντί να έχετε αποκλείσει τη Βουλή σας με την απειλή μαζικής βίας. Σας κοροϊδεύουν, λεφτά και μάλιστα πάρα πολλά υπάρχουν.
Για το Δ.Ν.Τ. είχαν την εντύπωση ότι οι Αργεντινοί μας θεωρούν σωτήρες. Ποτέ δεν προέβαλλαν τίποτα από την πραγματικότητα. Μόνο κάτι ρεπορτάζ γραμμένα στις αρχές, με κόσμο να κάνει δηλώσεις κατά των προηγούμενων κυβερνήσεων ότι τους οδήγησαν στην πείνα, ευχαριστώντας τις ΗΠΑ που θα τους έσωνε. Ακόμα και οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες. Τις προέβαλλαν σαν κομμουνιστές ή αριστερά κομμουνιστικά κόμματα που αντιδρούσαν. Εγώ έβλεπα στο Μπουένος Άιρες την λεωφόρο γεμάτη από εξαγριωμένους να ουρλιάζουν «θέλουμε τη χώρα μας πίσω»! Θέλουμε τα δολάρια μας πίσω!
Οι τηλεοράσεις έδειχναν μερικές δεκάδες κομμουνιστές με κόκκινες σημαίες που διαμαρτύρονταν. Στην πραγματικότητα ο κόσμος ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Ίσως εκατομμύρια. Τους έβλεπα, έβγαιναν από τα σπίτια τους και ενώνονταν με τις πορείες. δεν υπήρχε συντονισμός. Ότι Αμερικάνικη επιχείρηση υπήρχε, έκλεινε και την φύλαγαν πάνοπλοι αστυνομικοί.
Δεν κυκλοφορούσαμε βέβαια τότε. Μετά από κάποιες συγκεντρώσεις θυμάμαι έβγαινα από το ξενοδοχείο και έβλεπα τόσες πέτρες κάτω, που νόμιζα ότι γκρεμίστηκε κάποιο κτίριο. Μεγάλη οργή. Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Άνθρωποι που δεν έμοιαζαν πλιατσικολόγοι. Ακόμα και μεσήλικες, σίγουρα πολλοί είχαν οικογένειες. μου έκανε εντύπωση. Έβγαιναν και συγκρούονταν με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που τους πήρες το σπίτι τους και το χαμόγελο τους. Όχι, ούτε μια στιγμή δεν τους χαρακτήρισα «τρομοκράτες». Θα ήταν άδικο. Φαντάσου να υπηρετείς το Law and Order και να μη μπορείς να κρύψεις την συμπάθεια σου για αυτούς που ίσως από τις τηλεοράσεις θα τους χαρακτήριζες αλλιώς. Ήθελαν τη χώρα τους πίσω. Έβγαιναν με Αργεντίνικες σημαίες και απαιτούσαν να φύγουμε.
Στην Ελλάδα συμβαίνει και το εξής: τα πετρέλαια στο Αιγαίο επιθυμούν να τα εκμεταλλευτούν πλήρως και μόνο οι Γερμανοί, ώστε κατ' αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους και επιτέλους να βγούνε νικητές από έναν παγκόσμιο πόλεμο έχοντας ήδη δημιουργήσει 2 και χάνοντάς τους. Τον 3ο αυτόν, μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε ως οικονομικό πόλεμο.
Αυτό που με λυπεί ιδιαίτερα είναι ότι η Ευρώπη και η Ε.Ε. δεν φαίνονται γενικότερα να ενδιαφέρονται να σώσουν το ευρώ τους διότι αν διπλώσει η Ελλάδα, το ευρώ θα είναι εντελώς άχρηστο στις διεθνές αγορές και σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, το ευρώ θα καταρρεύσει βυθίζοντας σε τύπου Αργεντίνικης κρίσης όχι μόνον την Ελλάδα αλλά και όλες τις χώρες μέλη της Ε.Ε. Γιατί δεν βοηθούν και γιατί έχουν αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της ακόμα και προς το παρόν ουδείς δεν μπορεί να δώσει εξήγηση.
Ένα είναι σίγουρο, ότι σε μια εβδομάδα από σήμερα η Ελλάδα δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια αν επιτρέψετε στην Κυβέρνησή σας και στα Μ.Μ.Ε. να συνεχίσουν να καθορίζουν εσκεμμένα την πορεία σας προς την κόλαση του Δάντη.
Σήμερα, όμως, συγκλίνουν, εκ των πραγμάτων, τα συμφέροντα του Αμερικανού Προέδρου, Ομπάμα, και του γ. Διευθυντή του ΔΝΤ Ντ. Στρος Καν, σε μια εμπλοκή του ΔΝΤ, με την Ελλάδα, με την νέα όμως αποκατεστημένη μορφή του, που σαν θεωρητική αρματωσιά και πρακτική θα ανατρέπει τη σημερινή εικόνα και θα πλησιάζει στην ειδυλλιακή παραδοσιακή πρακτική του, του Φίλου των Εθνών!
Ο μεν πρ. Ομπάμα γιατί θέλει νέο κύρος στο εγχείρημά του για επιβολή κρατικού ελέγχου στο διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα, του οποίου έχασε τον α΄γύρο. Και ο κ. Ντ. Στρος Καν του ΔΝΤ θα επιθυμούσε σφόδρα ένα έπαθλο 10 εκατομμυρίων ικανοποιημένων από τους παραδείσιους σχεδόν όρους παρέμβασης ενός νέου ΔΝΤ Ελλήνων.
http://kafeneio-gr.blogspot.com